Wraz z nadejściem wiosny startuje „żebraczy sezon”, tak widoczny w przyrestauracyjnych ogródkach na wrocławskim rynku. Rusza również kolejna edycja kampanii przeciwdziałania żebractwu. Działania organizowane w ramach kampanii kierowane są do mieszkańców Wrocławia i turystów, mają na celu uświadamianie Wrocławianom i turystom problematyki żebractwa i konsekwencji wspierania tego procederu. Ważnym elementem jest również promowanie aktywności społecznej, w tym działań instytucji i organizacji pozarządowych w zakresie przeciwdziałania żebractwu.

Zdaniem Anny Gazdy pracownika ds. dialogu i projektów społecznych w Centrum Informacji i Rozwoju Społecznego jest to z jednej strony potrzeba finansowa, gdyż dla większości dorosłych żebrzących żebractwo to praca w znaczeniu zarobkowym. Ich praca to specyficzny zawód, który ma wiele wspólnego z każdym innym zawodem. Ma określone miejsce, czas, który jest na nią przeznaczany, rekwizyty, uniform – strój żebraka, określone czynności czy przyjmowane figury.  

Dla innych żebrzących proceder ten jest sposobem na zaspokojenie potrzeby kontaktu społecznego i zwrócenia na siebie uwagi. „Żebracy nawet jeśli utrzymują tę samą pozycję ciała przez kilka godzin a osoby obok zmieniają się to i tak mają poczucie bycia w tłumie. Są oni niekiedy jedynym stałym, żywym elementem krajobrazu ulicy. Ich sytuacja, zachowanie lub rekwizyty nie należą do codzienności zwykłego przechodnia. Wyjątkowości tych zachowań sprawiają, że chociaż na chwilę żebrak jest w centrum naszej uwagi. Zostaje zauważony, czasem nawet zapamiętany.”

Jednak nie dla wszystkich żebractwo jest świadomym i wolnym wyborem. Często bywa tak, że żebrak swoim wyproszonym zyskiem dzieli z innymi, z tymi którzy oferują mu swoistą ochronę, dach nad głową. „Przypomina to znane kadry z filmów traktujących o handlu ludźmi. Takie przypadki obserwujemy szczególnie w odniesieniu do obywateli państw bałkańskich i dzieci. Ze względu na swoją bezradność nie mogą się przeciwstawić.”

Nie należy zapominać, że po drugiej stronie problemu stoimy my – pomagający, wrzucający złotówki w przekonaniu, że pieniądze zostaną wykorzystane zgodnie z deklarowanym celem. Często zakładamy, że osoba żebrząca jest w beznadziejnej sytuacji, a żebranie jest jej ostatnią deską ratunku. W opinii Anny Gazdy dzieje się tak dlatego, że dając pieniądze czujemy się zwolnieni z moralnego obowiązku zainteresowania druga osobą. Nie dociekamy jakiej tak naprawdę pomocy potrzebuje żebrak. Realizujemy specyficzną potrzebę wyciszenia własnego sumienia. Taka forma jest prostsza może mniej kosztowna niż poświęcenie potrzebującym czasu czy umiejętności.

Pobierz ulotkę informacyjną nr1 i nr2

„Żywię głębokie przekonanie, i nie jestem w nim odosobniona, że gdyby przechodnie nie wrzucali pieniędzy do żebraczych skarbonek, to cały proceder przestałby być atrakcyjny. Prawdopodobnie zmotywowałoby to proszących o datek do poszukania  innych źródeł zarobkowania. Być może podjęcie legalnej pracy stałoby się opłacalne. Współczesny świat dysponuje możliwościami wspierania osób rzeczywiście ubogich, chorych, czy w każdy inny sposób będących w potrzebie. Mamy mnóstwo kompetentnych instytucji i organizacji specjalizujących się w efektywnym wsparciu. Każdy może dokonać darowizny lub przekazać 1% swojego podatku na Organizacje Pożytku Publicznego.”